Op dit onderdeel staat een profiel beschreven van gabbers gedurende het gabbertijdperk. De uitgebreide informatie over gabbers die hieronder staat is veelal afkomstig uit het informatieve boek 'Hakkuh & strakstaan' van Hetty van der Wal en & Margot Bleeker. Ben je het er als (ex-)gabber niet mee eens: Ga dan niet als een gek liggen schelden op het forum, maar geef de schuld aan de auteurs van dat boek. Overigens lijkt het geheel vrij realistisch over te komen. Op een website is bovendien gevonden dat het boek is ontstaan door zelf een tijdje met gabbers mee te lopen en dergelijke. Hieronder volgt een bloemlezing uit het boek, hier en daar in eigen woorden en/of verkort opgetekend. Ga met de teletijdmachine terug naar 1997, de tijd waarin woorden als 'de gulden' nog gebruikt werden...

Hoe het gabbertijdperk begon - De gabber-muziek - Het gabber-gevoel - Meer over gabbers (onder andere cursusje hakkuh!!)

Hoe het gabbertijdperk begon

Het prille begin:

Begin jaren 80 ontstond in de Warehouse Club in Chicago - door met disco-platen experimenterende dj's - de house. In een paar jaar tijd was alle disco vervangen door house. De substromingen ontstonden al snel: Acid house, ambient house, garage house, (Detroit) techno, enzovoort. De rustiger stijlen werden aangeduid als 'mellow', de hardere als 'hardcore'. 

Techno sloeg erg aan in West-Europa, en dan vooral bij circa zestienjarige working class-jongeren, die house hadden ontdekt. De nóg hardere, nóg snellere variant van techno, is wat tegenwoordig gabberhouse wordt genoemd.

Amsterdam versus Rotterdam, + het prille begin van de commercie:

Parkzicht in Rotterdam was tot aan 1989 een populaire punk- en new-wave-discotheek. Maar ze wilden een nieuwe sound die zich onderscheidde van de veelgedraaide Chicago-house. Dus haalde men Rob Jansen binnen. Hij struinde alle obscure platenzaken af, op zoek naar nieuwe muziek. Zo stuitte hij op de veel hardere break beat, hard beat en acid house, wat allemaal enorm aan bleek te slaan bij het Parkzicht-publiek. Uit het hele land kwam men opeens naar deze discotheek.

In Amsterdam draaiden ze nog steeds massaal Chicago-house. Mellow- en hardcore-fanaten gingen zich steeds meer onderscheiden, en geleidelijk aan volgde een splitsing. De bezoekers van de Amsterdamse Roxy lieten hun haar groeien, in combinatie met een sixties- en seventies-revival. En in Parkzicht schoren ze hun hoofd juist kaal, terwijl de kleding steeds meer uniform werd: Een spijkerbroek met een jack, een trainingspak en altijd vergezeld van Nikes.

De Amsterdammers vonden het maar niks, de manier waarop in Parkzicht de housecultuur te grabbel werd gegooid aan 'het plebs'. K.C. the Funkaholic, een populaire Amsterdamse DJ op dat moment, kwalificeerde nieuwe Rotterdamse house in een interview als 'van die gabbermuziek', een kat die gelijk tot geuzennaam werd verheven. En zo ontstond het woord 'gabberhouse'. Een fenomeen dat in 1991 en 1992 door hits als 'James Brown is dead' van LA Style (Wessel van Diepen claimt hiermee de eerste gabberhit te hebben gescoord, hoewel de ware gabber er iets anders overdenkt), steeds bekender werd bij de massa. Paul Elstak en Rob Fabrie maakten als 'echt' hardcore-antwoord daarop 'James Brown is still alive'. 

(Nog geen jaar later zou verder de eerste Thunderdome-verzamelaar uitkomen, die massaal verkocht werd. En er zouden er nog velen volgen.)

Hoe de vercommercialisering verder ging:

En toen had je dus de Thunderdome-cd's. T/m 1997 zijn er bijna drie miljoen van verkocht. En zo werd de gabber steeds bekender. Toch werd deze reeks in de gabberscene nog alom gewaardeerd: Geld verdienen omdat je op de gabbermarkt opereert is geen taboe, maar op de gabbermarkt opereren omdat er geld mee te verdienen is, dat is het taboe. 

Door de populariteit van de gabber komen veel (nieuwe) dj's op het idee om de muziek wat vriendelijker te maken. Minder hard, humoristische stemmetjes. Het moet gezellige muziek zijn. Kortom: De happy hardcore kwam op. Charly Lownoise & Mental Theo maakten het met 'Wonderful days' groot in Nederland, hoewel er al een paar Duitse hitjes van Marusha en Mark 'Oh aan vooraf gingen. En vele navolgelingen kwamen, zoals oudgediende Paul Elstak. Die door het Klubbheads-team vriendelijke radioversies liet maken van zijn nummers. Paul Elstak werd nu door veel gabbers van het eerste uur als 'verrader' gezien, en zou niet meer underground zijn. 

Het kon nog veel commerciëler, getuige 'Gabbertje' van Hakkuhbar en de stroom nederlandstalige navolgelingen (zie de 'Hakkuh & flippuh'-cd's). Diehard-gabbers vonden het helemaal niets, ze vonden dat ze belachelijk gemaakt werden in de teksten van die nummers. Maar het grote publiek vond het te gek. Op deze manier bereikte gabber (hoewel het geen èchte gabber was...) ook de kleine kinderen, die vanaf nu naar speciale gabberparty's voor kinderen - van vier tot veertien jaar - konden gaan. Onder meer georganiseerd door Paul Elstak.

Door het gene wat er in de laatste alinea allemaal is verteld, stortte de gabberscene - niet lang na het verschijnen van het boek waar vrijwel alle tekst op deze pagina uit komt - in sneltreinvaart in. Het boek komt uit 1997, en kwam een aantal maanden na 'Gabbertje' uit. Medio 1998 leek de gabberscene al helemaal weg te zijn (hoewel de echte underground stug door bleef hakkûh). 

............................................................................

De gabbermuziek

Artiesten:

DJ Dano, Buzz Fuzz, The Prophet, DJ Gizmo, DJ Waxweazle, Dark Raver, DJ Rob, Jeroen Flamman, Neophyte, Lady Dana, Ruffneck en DJ Paul (Elstak). 

Twee uit het lijstje hierboven moeten er even uit gelicht worden, waaronder DJ Rob. Hij is de uitvinder van gabber en maakte de klassieker 'The beat is flown' waarmee je nu nog een zaal van twintigduizend man plat krijgt. DJ Rob heeft een vaste master of ceremony: MC Joe. Hij draait nog steeds mee in de gabberscene, maar hoort nu tot de oude garde. Hij is, in tegenstelling tot veel navolgelingen, nooit verder gegaan dan 200 beats per minute. 

De tweede die eruit gelicht wordt is DJ Paul. Samen met Midtown richtte hij het eerste hardcore-platenlabel, Rotterdam Records, op. Om vervolgens labelmanager te worden van nagenoeg alle Midtown platenlabels. Hij bedacht de formatie Holy Noise en scoorde megahits met 'Father forgive them' en 'James Brown is still alive'. Ook had hij een stevige vinger in de pap bij de release van 'Poing' van Rotterdam Termination Source, dat een wereldhit werd. Hij ging commercieel, stond in de top 40 (Je kent zijn happy hardcore-hits vast nog wel), richtte een eigen club op, 'The Forze', geeft een blad uit, 'Forze Mag', organiseert feesten en doet sinds kort kinderhouseparties...

Waar een standaard gabberplaat uit bestaat:

1) De beat. De archetypische gabberbeat dreunt, bonkt, en galmt ook, zodat de laatste beat nooit helemaal is weggestorven als de volgende begint. Het klinkt als de grote trom van de fanfare, maar dan eentje van vijf meter doorsnee. 2) De juno-lijn. Dit is vaak wat er aan melodie te vinden is in gabberhouse. Denk aan het zaaggeluid in Dominator van de Human Resource. Het is vernoemd naar het keyboard dat van oudsher voor hardcore-house gebruikt wordt: Roland Alpha Juno 1 (en Alpha Juno 2) Overige geluidjes. Zo zijn er de hi-hat, snare-drum, en elektronisch handgeklap. Als er zang in zo'n plaat ziet is het steevast een ijzige kreet of een gesampled stuk uit 'Faces of death'. Dat laatste wordt dan tig keer herhaald. Andere kreten, zoals historsche uitspraken als 'I have a dream' of minder verheffende kreten als 'Slave to the rave', zijn ook mogelijk. 

Verder komt zo'n plaat het beste tot zijn recht op een volume van minstens 100 decibel. Voel die bas...

Old school:

Vroege hardcore van zo'n 160 bpm. Veelvuldig te vinden op vooral de laatste helft van cd's als Houseparty 1 & 2. 

Terror:

Het hardste van het hardste op hardcore-gebied.

............................................................................

Het gabber-gevoel

Het gabbergevoel/omgaan met andere gabbers houdt in:

Kameraadschap en verbondenheid. Goede omgangsvormen zijn verder erg belangrijk. Ontmoet je een gabber op straat, dan doe je de gabbergroet: Hand geven, elkaars duim grijpen, met een kort rukje je vingers in elkaar haken en dan een stootje met de vuisten tegen elkaar. Elke kennismakeing van gabbers onder elkaar verloopt zo.

Hoe word je gabber, en hoe niet:

Wel: Wees hetzelfde als de anderen. Dat begint bij kleding. En blijf underground. Hoewel het kopen van de uber-commerciële Thunderdome-cd's in de scene wel mag. Omdat daar de ware gabber-geest nog in te vinden is.

Niet: Volgens het boek ben je een zogenaamde zwabber (nep-gabber) 'als je denkt dat je supercool bent als je in de dorpsdiscotheek op het laatste hitje van Charlie Lownoise en Mental Theo en/of andersoortige happy hardcore staat te hakkûh'. 

............................................................................

Het uiterlijk

Kapsels:

Meisjes doen hun lange haar in een paardenstaart en scheren zich van nek tot oren kaal. Willen zij zich niet kaalscheren: Alleen een paardenstaart mag ook, maar dan moet 'ie bovenop het hoofd.

Jongens zijn simpelweg zo kaal mogelijk. Maar er zijn variaties. 1) Het eilandje of champignonnetje. Een pluk haar als een stukje tapijt op een voor de rest kaalgeschoren hoofd. 2) Het doorgroeide eiland: Een pluk haar die uitmondt in een hoog opgebonden staartje, midden op een gladgeschoren achterhoofd. 3) Het borstelhoofd, ook wel blockhead; Zijkanten kaal of zeer kort, alleen bovenop groeit haar, dat zo geschoren is alsof iemand er een heggenschaar overheen gehaald heeft. 3) Het Rotterdams model, voor gabbers die niet al te bloot willen. Ook hier zijn de zijkanten kaal of heel kort. Bovenop is het haar vrij lang en om het in model te houden wordt het met gel naar achteren gestreken. 

Op de scan rechts zie je wat voorbeelden van gabber-kapsels voor de jongens.

Kleding:

Australian trainingspak. Te herkennen aan het logo met het kangoeroelogo. Ze zijn duur (broeken kosten rond de 200 gulden, jasjes rond de 250 gulden) en exclusief. Waarom dit juist onder de gabbers het standaard-kostuum is geworden? Vanwege het feit dat je er makkelijk een hele nacht in kan hakkûh. Het materiaal is berekend op hoge inspanningen. Het neemt goed zweet op e.d.. Modellen zijn uniseks: Jongens en meisjes dragen dezelfde kleding. Alleen de kleurtjes, ritsjes e.d. variëren. 

Omdat ze zo duur zijn zijn er veel imitaties in omloop. Om die te herkennen kijk je naar de runner, het lipje aan de rits. Die moet afgeronde hoeken hebben. Sommige slimmeriken solderen een Aussi-label aan hun nepper en laten hem dan voor echt doorgaan. Echte Aussi-runners zijn daarom het meest geliefde item om te jatten. Maar de echte kenner ziet aan het materiaal toch wel dat je Aussi nep is. 

En hoe draag je de Aussi verder? Zo oversized mogelijk. Hoe groter, hoe beter hij staat. Hoogwater is fout, maar het kruis mag ook niet laag hangen. Want dat is skate en hiphop: Ook verkeerd. De broekspijp moet verder driekwart van de voet bedekken. Bij broeken met een ritsje onder de pijp mag dat ritsje overigens niet open gedaan worden! 

Het merk Cavello wordt door sommigen ook gedragen, maar is iets minder geliefd. Te herkennen aan het logo met de twee Zuid-Amerikaanse springbokken die met de horens tegen elkaar staan.

Wat draag je onder dat trainingspak? Niets, of een shirt/polo/longsleeve. Merken: Adidas, Nike, Echo, O'Neill, Umbro, Hilfiger, Oxbow of eventueel Fila (maar die laatste niet als pak!). Wibra, Zeeman, V&D en C&A zijn voor zwabbers. 

Geen zin in een Aussi of Cavello? Trek een blauwe of zwarte spijkerbroek van Levi's aan. Gabberinnen kunnen ook five pocket-stretchbroeken dragen, maar leggings kunnen echt niet meer. Gabberinnen dragen verder vaak een topje onder hun jasje (of zelfs zonder jasje eroverheen). Steevast een glad, elastisch bovenstukje met weinig decolleté, een brede band onder de borsten en zonder cups. Een soort ouderwets mannenhemd dat tien centimeter onder de navel is afgeknipt. Merken: Nike, Reebok of Adidas. Het moet wel een bekend, duur merk zijn.

Schoenen:

DE gabberschoen is Nike Air Max. In ieder geval: Hoe meer raampjes, hoe stoerder. Let op hoe je ze draagt. De veters worden parallel, dus niet diagonaal, geregen, zodat je als het ware een laddertje van veters krijgt. Vervolgens worden de uiteinden niet gestrikt, maar via de bovenste twee vetergaten zo onzichtbaar mogelijk terug naar binnen gelust, of weggestopt achter de tong. 

Meer uiterlijkheden:

Veel gabberina's hebben dunne, verticale lijntjes in hun wenkbrauw gemaakt. Hoe? Eerst behaal je zorgvuldig de plaats van de streep of strepen. Dan knip je met een nagel-schaartje de haartjes kort. Vervolgens trek je met een pincet de geknotte haartjes eruit zodat er een keurig haarloos streepje ontstaat. Je kunt het met een tondeuse of scheermeisje doen, maar dat wil nog wel eens mislukken. 

Ook piercings en oorringen zijn populair. Als gabber hoor je op z'n minste één zware gouden of zilveren oorring te hebben. Maar je kunt ook kleine ringetjes doen of een hele reeks ringetjes gecombineerd met een knopje. Gabberinnen dragen er soms wel twintig in de rand van hun oorschelp, maar die worden niet symmetrisch gedragen. 'Want dat staat zwabberig'. 

............................................................................

Meer gabber

De rave (of: gabber-party):

De ideale rave speelt zich af in een ruimte die oorspronkelijk voor iets anders gebruikt werd. Een verlaten havenloods bijvoorbeeld, een leegstaande fabriek, een oude bunker uit de Tweede Wereld oorlog, of een afgedankte verkeerstunnel. Alles is goed, als het maar geen gewone muziekhal is, en lekker ver weg ligt van de bewoonde wereld. Eerst was het enorme geluidsniveau de reden, maar op een gegeven moment werd het zelfs een attractie op zich. 

Het verschil tussen op een party staan met 20.000 man, en een normale discoavond: Op zo'n party is iedereen voor hetzelfde gekomen, het is eenmalig, er moet zoveel mogelijk rendement worden gehaald uit al het werk dat erin is gestoken, alle remmen mogen los, waardoor een veel intensere sfeer ontstaat dan bij andere dansgelegenheden. Een rave lijkt eigenlijk meer op een popconcert, waar je heen gaat om iets te ondergaan, en die ervaring te delen met geestverwanten. Met die verschil dat op een rave niet zozeer één artiest en zijn muziek centraal staan, maar een genre, een soort muziek, dé muziek. Die meestal ook nauwelijks persoonlijke expressie bevat, maar vooral bestaat uit een mix van bestaande, herkenbare elementen en gegevens. Een rave is een soort spirituele gebeurtenis. Volgens de Amerikaanse filosoof Mark Dery zijn gabbers een soort 'elektro-bacchanten', 'techno-heidenen' die voortborduren op eeuwenoude rituelen. 'Door stimulatie en monotone muziek bereiken zij een staat van zelfverlies waarin lichaam en geest volkomen in elkaar opgaan'. In onze door en door gerationaliseerde wereld, waarin mensen onder grote prestatiedruk staan, ontstaat behoefte aan zulke rituelen, meent Dery. Of, in eenvoudige gabbertaal: 'Slave to the rave'. 

Vroeger ontstonden die feestjes nog vaker spontaan, maar in 1997 zijn de illegale feestjes grotendeels verdwenen. Veel gabbers van de eerste generatie denken er nog wel eens met weemoed aan terug. 

Cursusje hakkûh:

Dit lijkt niet veel meer dan schoppen met de benen, maar in werkelijkheid komt er meer bij kijken. Waar moet je vooral op letten? Bovenbenen, rug, heupen en schouders doen niet mee. Het bovenlijf staat altijd stil. Je komt nauwelijks van je plaats. Met de benen gebeurt er echter wat meer. 

Klik hier voor een hele cursus hakkûh in diverse variaties, inclusief plaatjes! 
Klik hier voor een andere "cursus" hakken uit het boekje van de Hakkuh & Flippuh CD!
Klik hier voor vele voorbeelden (filmpjes) van hakkende mensen!

Speciale woorden:

Een vrouwelijke gabber noemt men ook wel: Gabberin, gabberina, raveteef (niet zo negatief bedoeld als het klinkt), gabberbabe, gabbervrouwtje, gabberwijffie, gabettes (uitvinding van dj Ruffneck), gabba girl, housewijf, gabster, of meer hatelijk: Speedhoer, houseteef, gabbersnol, pepslet. 

Dan heb je nog de zinsnede 'Hakkûh en zagûh'. Als gabbers het hier over hebben, dan gaat het om de combinatie van de gabberbeat en de juno-lijn.

Statistieken uit 1997:

Op 1 januari 1997 telde Nederland 1323000 jongeren in de leeftijd van 16 tot 22 jaar.

Volgens een onderzoek zouden zo'n kleine 300.000 jongeren uit deze leeftijdsgroep regelmatig naar gabberfeesten gaan.

Het Bureau Interview meldt, in een recent onderzoek, dat meer dan een kwart (27 %) van de 12- tot 19-jarigen in ons land een absolute voorkeur voor hardcorehouse heeft. Dat zijn bijna 350.000 gabberfans.